Pieśni patriotyczne niosą pamięć o przeszłości i łączą kolejne pokolenia we wspólnym przeżywaniu ważnych chwil. Ich moc wybrzmiała 11 listopada podczas Śpiewnika Patriotycznego „Ułani, ułani”, który miał uroczysty, a zarazem radosny charakter.
W tym roku spotkanie miało dwie edycje, co było odpowiedzią na ogromne zainteresowanie publiczności. Za każdym razem salę wypełniała nie tylko muzyka, ale także wzruszenie i duch jedności. Biel i czerwień, z wdziękiem i szlachetną prostotą wplecione w oprawę wydarzenia, przypominały, że tego dnia świętujemy coś, co łączy nas wszystkich.
Koncert poprowadzili Konrad Pawicki, aktor szczecińskiej sceny teatralnej, oraz śpiewaczka operowa Ewa Filipowicz-Kosińska. Ich prowadzenie łączyło aktorską ekspresję z muzyczną wrażliwością i doskonale współgrało z uroczystym, a zarazem radosnym charakterem wydarzenia. Dzięki nim widzowie z łatwością podążali za kolejnymi odsłonami programu
i stawali się jego pełnoprawnymi uczestnikami. Na scenie rozbrzmiały głosy studentów Wydziału Wokalnego Akademii Sztuki w Szczecinie oraz uczniów Zespołu Państwowych Szkół Muzycznych im. Feliksa Nowowiejskiego w Szczecinie. Młodzi artyści sięgnęli po utwory, w których zapisana jest historia Polski: jej niełatwe losy, tęsknota za wolnością i duma z jej odzyskania.
Szczególnie wzruszające były występy najmłodszych: Dziecięcej Grupy Wokalnej oraz Zespołu Folklorystycznego Balbiny, który w tym roku obchodzi jubileusz 67-lecia istnienia.
O wyjątkowym charakterze spotkania zadecydowało również to, co wydarzyło się pomiędzy sceną a widownią. Występy artystów przeplatały się ze śpiewem publiczności i z każdą kolejną pieśnią dystans między wykonawcami a słuchaczami delikatnie się rozpływał. Ewa Filipowicz-Kosińska z ujmującą energią zachęcała widzów do śpiewu, dzieląc salę na role. Publiczność śpiewała takie utwory jak „My, Pierwsza Brygada”, „O mój rozmarynie”, „Wojenko, wojenko” czy „Przybyli ułani pod okienko”. Te znane melodie rozbrzmiewały wielogłosowo i niezwykle szczerze, jak echo minionych pokoleń splecione z głosami współczesnych. Każdy, kto zapragnął, mógł wejść na scenę i dołączyć do artystów, by choć na chwilę poczuć, że wspólne śpiewanie należy także do niego.
Śpiewnik Patriotyczny „Ułani, ułani” stał się czymś więcej niż muzycznym wydarzeniem. Był opowieścią o wspólnocie, w której spotkały się pamięć i radość, powaga i uśmiech, przeszłość i teraźniejszość. Pokazał, że patriotyzm może wybrzmieć we wspólnym śpiewie dzieci, młodzieży i dorosłych. Dawne melodie opowiadają o naszej historii, a zarazem mówią o tym, jakim jesteśmy narodem i jakim pragniemy być.
Niech ich echo pozostanie w nas na długo!
