Spotkanie z Elizą Kącką, które odbyło się w ramach cyklu „Między słowami” było prawdziwą literacko-językową ucztą na najwyższym poziomie. Autorka, niezwykle sprawnie posługująca się polszczyzną, w barwny sposób opowiedziała o swoim doświadczeniu macierzyństwa, dzieląc się ze słuchaczami osobistymi szczegółami ze swojej życiowej drogi w roli matki i kobiety.
Prozaiczka, literaturoznawczyni, wykładowczyni akademicka, felietonistka i krytyczka literacka – to tylko niektóre tytuły, którymi można opisać Elizę Kącką. Od ubiegłego roku do tego spisu można dodać również: laureatka Nagrody Nike i Nike Czytelników 2025 za esej Wczoraj byłaś zła na zielono. Nagród z całą pewnością zasłużonych, bo świadczących o tym, jak bardzo proza Kąckiej jest uniwersalna i potrzebna w dzisiejszym świecie. W rozmowie z Darią Zarzeczną pisarka opowiedziała o swoich doświadczeniach z życia z dzieckiem w spektrum autyzmu, w ciepły i autentyczny sposób opisując swoje przeżycia, momenty wielkich kryzysów, ale też małych sukcesów. Czasu niepewności i poczucia beznadziei, ale też chwil ogromnej dumy i radości.
Rozmowa skoncentrowała się wokół tematów bliskich czytelnikom: uczuć, budowania relacji i uważności na drugiego człowieka. Choć autorka w swoim eseju przedstawiła zupełnie inną perspektywę spojrzenia na świat, zwracając uwagę na sposób komunikacji, a właściwie jej brak w początkowych latach życia jej dorosłej już dziś córki, to w jej opowieści można było odnaleźć doświadczenia przystające do sytuacji wielu obecnych w sali słuchaczy. Autobiograficzna proza Elizy Kąckiej o relacji matki i córki i o istnieniu dwóch odrębnych światów, które muszą znaleźć do siebie drogę zrobiła ogromne wrażenie na prowadzącej i słuchaczach. W pamięci uczestników spotkania zachowała się jednak przede wszystkim szczerość pisarki i entuzjazm do dzielenia się swoją historią z innymi. Bo w tej historii o macierzyństwie nie zabrakło kobiety, która ofiarując siebie dziecku, pozostała sobą, realizując swoje cele i marzenia i nie zatracając swojej osobowości i autonomii.
Spotkanie miało charakter otwartej, pogłębionej dyskusji — publiczność aktywnie włączała się w rozmowę, zadając pytania i dzieląc się własnymi spostrzeżeniami. Był to wieczór uważnego słuchania i wymiany myśli, potwierdzający, jak ważną rolę w opisywaniu ludzkich doświadczeń i budowaniu porozumienia między ludźmi pełni dziś literatura.
